Poniżej prezentujemy treść listu otwartego napisanego przez redakcję związaną z serwisem Apostazja.pl. Zachęcamy do zapoznania się z nim oraz złożenia podpisu.

Każdy człowiek ma prawo wolności myśli, sumienia i wyznania

W dniu 27.09.2008 Konferencja Episkopatu Polski, ogłosiła nowe zasady postępowania w sprawie formalnego aktu wystąpienia z Kościoła rzymskokatolickiego. Opublikowanie instrukcji było wynikiem zaniepokojenia Kościoła zjawiskiem coraz częstszych, formalnych aktów apostazji składanych w parafiach w całej Polsce. Instrukcja Episkopatu Polski jest sprzeczna z wytycznymi Watykanu opublikowanymi w 2006 roku przez kardynała Herranza. W myśl postanowień instrukcji polskiego Episkopatu, obywatele Rzeczpospolitej Polskiej, wyznawcy innych niż rzymskokatolickie wyznań, a także niewierzący, agnostycy i ateiści, bardzo często znajdują się w sytuacji gdy polscy księża rzymskokatoliccy utrudniają im dokonania apostazji. Dając przy tym upust swoim negatywnym emocjom, księża komplikują, a czasem wręcz starają się uniemożliwiać wystąpienie z Kościoła rzymskokatolickiego. Odmawianie wydania wymaganych przez episkopat Polski dokumentów niezbędnych do sfinalizowania procedury, żądanie za nie zapłaty, posługiwanie się kłamstwem oraz próby wywierania nacisku na potencjalnych odstępców są na porządku dziennym. Oczywiście zdarzają się przypadki kulturalnego i zbliżonego do zaleceń Watykanu finalizowania procedur apostazji, lecz tych - przynajmniej obecnie, jest zdecydowanie mniej.

Konieczność doprowadzania świadków apostazji, uzyskiwanie dodatkowych dokumentów, brak określenia terminu formalizacji apostazji oraz uniemożliwienie rodzicom lub prawnym opiekunom decydowania o przynależności religijnej własnych dzieci, jest postępowaniem kolidującym z Konstytucją RP, Konwencją o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, Konwencją Praw Dziecka, oraz Powszechną Deklaracją Praw Człowieka, w której czytamy: "Każdy człowiek ma prawo wolności myśli, sumienia i wyznania; prawo to obejmuje swobodę zmiany wyznania lub wiary (.)". O dziwo, funkcjonujące w Polsce od roku kościelne prawo jest też naszym zdaniem niezgodne z watykańską instrukcją z roku 2006.

Próby polskich księży w odkładaniu w czasie finalizowania apostazji, niekiedy do kilku lat, odbieramy jako wyraźny przejaw złej woli Kościoła. Całkowicie niezrozumiałe jest także nieuznawanie apostazji dokonanej poza granicami naszego kraju. Kościół rzymskokatolicki uznaje chrzest dokonany w jakimkolwiek miejscu na świecie, jednak apostazji, polscy obywatele mają dokonywać tylko i wyłącznie w granicach Polski lub polskich parafiach. Poza granicami naszego kraju przebywa co najmniej kilka milionów zarobkowych emigrantów, nie wspominając o licznej, wielomilionowej Polonii. Dlaczego pozbawia się tych ludzi możliwości decydowania o własnym światopoglądzie lub przynależności religijnej? Tylko dlatego, że nie mieszkają w granicach kraju z którego pochodzą? Z powodu takich działań dochodzi do absurdalnych sytuacji, kiedy w jednym kraju jest się apostatą, a w Polsce katolikiem. Z pewnością poprawia to statystyki liczby wyznawców religii rzymskokatolickiej w Polsce ale czy doprawdy papież Benedykt XVI sobie tego życzy? Czy karmienie się fikcją ma być podstawą funkcjonowania tej religii? Przyznajemy, jest nam to obojętne, ale czy tak samo obojętne jest to dla Papieża?

Zdajemy sobie sprawę, że Kościół rzymskokatolicki nie chce podlegać żadnym świeckim prawom, ale funkcjonując na terenie danego państwa, powinien, jak każda inna instytucja, się do nich dostosować. Czy moglibyśmy pozostać obojętni, gdyby apostazja w Kościele rzymskokatolickim była obłożona identyczną karą jaka grozi za irtidad w Islamie? Zgodnie z zapisami Soboru Watykańskiego II Kościół chce rzekomo respektować istnienie i prawa ludzi, którzy nie są katolikami. Wydaje się, że ciągle aktualne są słowa papieża Jana Pawła I: Sobór Watykański I ma wielu zwolenników, podobnie jak trzeci. Drugi ma ich za to zbyt mało.

My, obywatele niezwiązani z Kościołem rzymskokatolickim zadajemy sobie pytanie czy papież zdaje sobie sprawę z procedur jakie zostały przyjęte w Polsce? Czy może mamy traktować je jako pierwsze objawy schizmy Kościoła? Czy też może papież Benedykt XVI wie o wszystkim i zgadza się, że Polacy są innymi ludźmi niż np. Włosi, Niemcy, Hiszpanie, Francuzi i potrzebują innych procedur niż reszta świata? Jeśli tak jest w istocie, dlaczego procedura ogłoszona przez episkopat Polski stoi w sprzeczności z regułami, które ogłosił w roku 2006 Watykan? Czy doprawdy nie wystarczy, dopełnienie formalności przez polskiego apostatę zgodnie z punktem pierwszym stanowiska papieskiej rady ds. Tekstów Prawnych z 13 marca 2006 roku?

My, polscy niekatolicy, zdajemy sobie sprawę z prawdopodobnego braku odpowiedzi na ten list. Oczywiste jest dla nas, że zasady stanowione przez Kościół, bywają sprzeczne z wartościami jakie sami wyznajemy. Bylibyśmy jednak szczęśliwi, gdyby Kościół rzymskokatolicki zechciał respektować nasze niezbywalne prawa do samostanowienia o samych sobie. Byłoby to zgodne z duchem poszanowania i miłości bliźniego, które katolicyzm sam głosi.

Chcemy, by Kościół rzymskokatolicki pozwolił wreszcie, w sposób swobodny i nie urągający ludzkiej godności, korzystać z naszych, uniwersalnych, niezbywalnych praw. Tak samo jak Kościół rzymskokatolicki cieszy się w naszym kraju pełnią, nieskrępowanej w żaden sposób, swobody wypełniania swojej religijnej misji, tak samo my polscy niekatolicy życzymy sobie wolności i poszanowania naszych praw.

W preambule do Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka czytamy "ogłoszono uroczyście jako najwznioślejszy cel ludzkości dążenie do zbudowania takiego świata, w którym ludzie korzystać będą z wolności słowa i przekonań (...)". Wierzymy, że wszyscy ludzie, bez względu na wyznawaną religię lub światopogląd powinni do tego celu dążyć.

Podpisano: Paweł Gliński, Jarosław Milewczyk, Olgierd Rynkiewicz.

Cytowane dokumenty:

1. Konstytucja RP.
2. Karta Praw Człowieka i Obywatela.
3. Powszechna Deklaracja Praw Człowieka.
4. Konwencja Praw Dziecka.
5. Rozporządzenie Papieskiej Rady ds. Tekstów Prawnych nr 10279/2006.
6. Instrukcja Konferencji Episkopatu Polski z 27 września 2008 roku.