Istnieje stara, indyjska przypowieść o bardzo samotnym Brahmie. Ponieważ nie istniało nic prócz Niego, bardzo się nudził. Postanowił zagrać w jakąś grę, lecz nie było nikogo, z kim mógłby zagrać. Stworzył więc boginię - Maję, tylko po to, by mieć z kim się bawić. Kiedy Brahma obwieścił jej, dlaczego została powołana do życia, rzekła: „Dobrze, zabawmy się w najpiękniejszą grę, lecz najpierw musisz uczynić, co tylko ci każę”. Brahma zgodził się i wypełniając polecenia Mai, musiał stworzyć cały wszechświat, słońce z gwiazdami, księżyc i planety. Następnie stworzył całe życie na ziemi.

Wtedy Maja powiedziała: „Piękny jest świat iluzji, który stworzyłeś. Teraz chciałabym, abyś stworzył zwierzę na tyle mądre, by zachwycało się twoim dziełem”. I tak powstali ludzie. Kiedy skończył, spytał Maję, kiedy zaczną się bawić. „Zaraz zaczniemy” - odparła i porąbała Brahmę na tysiące małych kawałków. Włożyła po jednej cząstce w każdego człowieka, mówiąc: „Teraz zaczyna się gra w chowanego. Sprawię, byś zapomniał, kim jesteś, a ty będziesz próbował odnaleźć samego siebie”. I tak Maja stworzyła Sen.






Przy wszechobecnym lęku, nieustającym poczuciu zagrożenia i odwzajemnianej wrogości wobec świata, stajemy się niewolnikami kulturowych wzorów. Niszczeją kierunkowe wartości, umiera wszelka wiara, a świat będący kiedyś do wzięcia, stanowi wrogą teraźniejszość i nieposklejaną przyszłość. Na tak podatnym gruncie musi urodzić się lęk. Lęk próbujący zaburzać nasze osobowości we wszelkich sferach funkcjonowania, powodujący z czasem emocjonalne kalectwo; lęk wyznaczający nasze czasy. Neurokultura żywi się tą wiarą, która daje siłę, jest polem otwartej walki, świadoma Snu, nie pozwalającego przypomnieć sobie, kim jesteśmy.