linie, kontury i wypukłości – nocna geometria.

okolica jak z akwareli, tylko nieprawidłowe echo

ta – to, jak przenikanie się światów, niedomykanie

 

zastawek, powiek. rezonans kilku dni bez opisu,

ukrytych w sadzie za wsią, stulecia od filozofów,

którzy mówili o beczce diogenesa

i o brzytwie ockhama, żeby nie mnożyć bytów.

gdybym kiedyś mogła zostać kobietą, dałabym

jeszcze odciąć kawałek piersi i uda.

 

wiosną, już po odwilży, trzeba wracać do domu,

drogą na krzyż, na południe.

 

 

 

na zachodzie bez zmian, deszcz taki jak u nas, nawet kwitną 

platany. powinienem zapomnieć, wykasować numery, zanim

rudy warkoczyk, kołyszący się w rytmie tik tak, zniknie wśród

tłumu na deptaku - a ja w szarych tunelach z kolorowym,

 

niezrozumiałym graffiti. nie wiem, o kogo się ocieram

w kolejnych ciasnych wagonach; jest jak na karace,

niewiele większej niż nasze mieszkanie,

szukającej nowej drogi do indii.

 

nie pytaj dokąd, dlaczego i ile skrzyżowań, żółtych świateł

w oknach obcych, coraz bardziej szklanych domów

na mijanych osiedlach, które mają takie same imiona.

 

 

opuściły nas ptaki.

odkąd osuszyli mokradła i wycięli lasy,

zobaczyliśmy więcej -

 

układ scalony, każdą z nitek wpływających do ponoru,

gdzie na którymś z pięter, za jedną ze ścian bawią się

nasze dzieci.

 

przez szczeliny sączą się smugi z ekranów komputerów,

bielsze niż włosy mamy, gdy siedziała na ławce przy farze,

a refleksy świetlne znaczyły na mozaice kody paskowe.

 

widzimy tylko cienie na ścianach jaskini?

 

 

kiedy szare pudełko staje się matrioszką,

można rozkładać kolejne kartonowe skrzydła i pikować

 

w wąskie szczeliny między opakowaniami, gdzie wszystko jest

już nieostre, jakby poza czasem: miejsca, w których nie byłem,

przewrócone ule, rozmowy w pociągu (gdy sobie wyobrażam ciebie

na karuzeli i w aquaparku) – to, co przecież mogło się zdarzyć,

 

zanim pojawiły się myszy. tylko one potrafią przechodzić

przez ściany, łączyć cylindryczne tunele w ciasny labirynt

prowadzący do pudełka, którego otworzyć już niepodobna.

 

w nim równo przycięta grzywka; konik, nie- konik,

kucyk.


 

Wojciech Roszkowski (ur. 1974) - poeta. Autor tomiku wierszy pt. Odcienie (Formacja Raster, 2007), a także przewodników: Tykocin - miasteczko bajeczka (Instytut Wydawniczy Kreator, wyd. I 2003, wyd. II 2007), Narwiański Park Narodowy (NPN, 2006), Kładka wśród bagien (NPN, 2006), Kajakiem wokół Kurowa (NPN, 2006).