ciało profesorskie jak ów lewiatan

jak wieloryb co połknął jonasza

pływał po naszym osiedlu we wrześniu

otwierając z uśmiechem paszczę połykając

plankton młodego rocznika

 

niektórych cedził jeszcze segregował

między zębami lecz na ogół bezwiednie

pływał trawiąc niewyborną większość

tarując los

 

czasem parkował w mózgach

całe szczęście oblewając się seksem

łagodniejąc

 

pokrył nas biblijny potop i udało się tylko tym z najwyższych pięter

a wieloryb wciąż pływał

 

co roku zaczynaliśmy z drugą wojną światową

a potem było nielepiej front front wojna okopowa pozycyjna dziwna.

raz wojna zimowa to znów powstanie: listopadowe krakowskie

 

wyprawa Martensena po żywność

a czasem do Martensena się wyprawiano

 

w głowach huczała the wall wierzono

w ciemną stronę księżyca

 
 

 

 

bracia moi. przyzywam na świadków łosia, siwego i kaczkę.

tych którzy byli na polderze lowlands.

pod pogo paliła się trawa.

 

przyzywam was przeklętych w siódmym pokoleniu bo Bóg jest sprawiedliwy.

ocaleńców z ustawień Hellingera

podróży przez memy i geny

 

oto przebyliście pustynię i odumarli

nie zasłużywszy na obietnicę

oto Kanaan ziemia z reklam

***

te sny są z klatek po przejściu, po dotarciu.

nigdy nie śnią mi się mosty, estakady

 

czasem wydaje się że nie ma dróg

są tory dla białych myszek które biegną w kółko wciąż w to samo miejsce,

nawet nie musi im się wydawać że to labirynt,

w trzy sekundy wszystko zapominają

 

za czarnym kartonem jest tor dla innej myszki

 

nie ma wskazówek jak dokonać przejścia

czy jednak dostateczną nie jest sen w którym wszystko dzieje się inaczej?

 

nie znamy przyczyn zdrady

nie wiemy czy zdrada w ogóle będzie możliwa

tkwimy w teraz wymieniając naładowane baterie

czy będziemy ich panami i dyrektorami

gdy oni będą przeżywać niewolę tak serio

jak ongiś sprawstwo i współsprawstwo?

 

sny. niektóre sny w ogóle nie nadają się do zapisania.

są w języku nieznanym, dotyczą spraw nieznanych

może by się dowiedzieć czegoś po omacku

ale tam nie ma ani ciemności ani rąk
(kononowicza też nie ma)

 

nie wystarcza tutejsza, zaciężna armia pojęć

przechodzę obok ciebie przechodzę przez ciebie i nie wiem że jesteś.

są tacy co się smucą

tacy co próbują razem płynąć lecz to się nie udaje

 

może już nigdy nie przypomnę sobie o nas.




Łukasz Mańczyk (ur. 1978) - poeta. Laureat nagrody im. Iłłakowiczówny (2004) za tom poezji "służebność światła" (wyd. Homini), stypendysta miasta Krakowa (2004) i ministra kultury (2008) - konteksty literackie w twórczości Grzegorza Ciechowskiego. W Serbii ukazał się wybór jego wierszy ("Affirmative") w tłumaczeniu Biserki Rajcic. Ostatnio publikował w "Więzi", "Odrze" i "Twórczości". Absolwent prawa na Uniwersytecie Jagiellońskim. Obecnie studiuje w Łódzkiej Szkole Filmowej.



Foto: Lucyna Pokusa.