***

To się stanie, ale jeszcze o tym nie mówmy. Trzeba cierpliwie

przecierać szyby. Przeczekaliśmy pół jesieni. Następne pół

wydaje się poza zasięgiem. Odwracasz kalendarz, na palcach

masz pokaleczone rozmowy. Chciałabym nie podejrzewać.

To tylko boli brzuch, jeszcze serce wybija zdrowe godziny.

Pełno jest wylewów, maleńkich rysów natury. Pod skórą zbiera się noc.

 

***

Nieprzewidywalny ciąg zdarzeń, lawina kamieni. Taki ból zdarza się

kilka razy w życiu. Dla niego ukojenie w prostocie.

Niebieski balonik, zielone światło, samochody nocą.

Wszyscy zagrali nadzwyczaj dobrze. Głaszczą dłonie splecione na poduszkach.

Rozważnie biorą życie. Nigdy pod włos, lecz z wiatrem. Chłodny jest wieczór,

gdy Marta zbiera nadzieję, opaskę na oczach tej, która wszystko waży

bez współczucia.

 

***

 

Przesiadują nocą na drzewach. Kilka lat temu telepatia stała się ciałem, brokatem na
powiekach i rzęsach. Wołali nas według kolejności największej traumy. Stawiliśmy się z
paletą barw podstawowych. Ten las z odwzorowaniem fresków Michała Anioła, Chagalla
albo Gigera wciąż był na zewnątrz. I tylko Michał z nas wszystkich patrzył wiele godzin

w ogień. Miejsca były odległe, koniec świata spływał z dachu samochodu.

Czerwone drobiny w powietrzu. Ktoś przewidział ten deszcz?

 

 

***

Przynosisz mi zioła, które pachną wilgocią i sianem, pijemy ten wywar

i słowa układają się w śmieszne konstelacje. Wynajdują nas światła.

Tamtego dnia na przystanku siedział starszy pan. Zobaczył mnie i rozpoczął

swoją opowieść. Wczoraj wypadły mu z siatki wszystkie ryby

i wyjechały na środek ulicy. A ja zaraz pomyślałam o Tobie, że muszę

opowiedzieć ci wielkie oczy tego pana i moje zrozumienie podwójnego

nieszczęścia. Tragedie ludzi i ryb. Może przede wszystkim ryb.

Zioła pachną na powierzchni ich skóry. Czy nas również

natrze ktoś miętą, rozmarynem?

 

***
 

Dzieci wiedzą najlepiej. Budulec świątyni to porzucone szkło.

Godzinami przenoszą z miejsca na miejsce kamienie, piach, gałęzie,

Wszystko jest tutaj. Zanim On się pojawi drewno wciąż jest ciężkie, przykłada się

do ich ciał jak wieko. Zapisują siebie na liściach. Nie kończą zdań z zamiarem

otwarcia przestrzeni. Ogrodzenia zawsze mają w sobie coś groźnego.

Wieczór to zimne dłonie, wskazówki ustawione na prawidłowość. I życie

trwa jeszcze dłużej. Zanim sen za kierownicą. Po lewej stronie

zakręt w dół.



Magdalena Orlińska (ur. 1980) - poetka. Absolwentka filozofii na Uniwersytecie Warszawskim. Laureatka pierwszej nagrody w XXXI Ogólnopolskim Konkursie Poetyckim im. Haliny Poświatowskiej (Regionalny Ośrodek Kultury, Częstochowa 2007) oraz pierwszej nagrody Praskiej Przystani Słowa (Centrum Promocji Kultury, Warszawa 2008). Publikowała w Gazecie Wyborczej (Wiersz Świątecznej) oraz antologiach pokonkursowych. Na co dzień prowadzi zajęcia z filozofii i etyki w prywatnej szkole podstawowej oraz redaguje portal internetowy o Saskiej Kępie.