nikt inny by nie wziął takiego zwątpienia na siebie, gdy sam
chwiejnie się toczy. tylko tyle było uczciwe i wystarczyło,

żeby pokonać słowa językiem. moje złudzenie, że klękam

i przemieniam, bądź lżejsze. gdy siebie noszę za blisko,

równie blisko jest próżność, ale z kim mam się bratać? z kim

chodzić równie chwiejnie za rękę i podobnie upadać? z głodem?

jest jej cichą kopią - obronnym narzędziem, które znam dokładniej

z tej niechlubnej strony: głodnego łatwo nakarmić byle uwagą.

 

taka komplikacja natury nie musi do ciebie już trafiać. odprysk,

z którym się toczy i który jest zapisany w tej pieśni o sobie

miewa dar otwierania lub przekleństwo zamykania przyjaźni.

są dwie strony zwątpienia, dwie odpowiedzi na pytanie, czym

jestem i jak to wyrażam, dwusieczne są melodie powstawania

z klęczek: trzymam się z daleka od siebie i ty też stroń ode mnie.

 

 

 

smutne sprawy nie wynikają z monotonii, lecz nadmiaru wiedzy

o tym, co się dzieje z boku i w przyszłości. ten rejestr pomyłek

natury tasuje mi tysiąc wersji prawd w głowie - z szelestu stron

nikt się nie uwalnia ot tak, zwłaszcza, gdy raz się zgodził go nosić

w sobie. przepuszczalne są ciemne ujęcia, tak - nazywalne są

następstwa neurotycznych przypuszczeń: gdyby się wybrać

na zewnątrz, można znaleźć zaledwie śladowe dane o skutku.

dlatego: przenosić przez siebie odprysk i siadać, i nie móc wrócić!

 

wychodziłam z siebie, będąc coraz bliżej przykrości, więc siadać,

moje zachowawcze wyczucie dystansu, to słuchać jak się umiera

z własnej winy i notować jak zwalniają strony i sensy tej pieśni.

 

 

 

i nikt by nie chciał takiej trwałości w zwątpieniu, gdy sam nad sobą

raz klnie, raz klęka. chwiejne uczynki to skutek wierzenia w odbicie.

jestem w przelotnych uwikłaniach, teoriach o sobie, przeniesieniach

w prostsze regresje: jak wtedy mnie czesz i mów kim jestem. a będę

sobie wierniejsza, chwilowo pewna, że mnie nie poniesie modna asceza

i nie będę w niej bliższa. słowa są przęsłem dla tego co noszą i tego,

co z nich się wynosi, więc wynieś, albo wdaj się i zobacz: to pętle;

pajęcza konstrukcja nitek i ścięgien; człowiek.

 

czy poezja? taka niczyja pieśń, co wymaga toksyn podobieństwa

w treści, może jeszcze tego samego kiwania albo zbliżonego

trwania w tym stanie, gdy sobie nie wierząc, ani w siebie, ma się

większą czułość do rozdzierania ekscytacji & kapitulacji na wersy.

 
 

 

za pieśń, którą przez rok noszę w ciszy, wklęsłym mostku, gdy zapadło

i nigdy się nie odwróciło: w takie słowa nikt nie wierzy, najmniej duma.

odtąd wejść w układ z mrozem i ciemnią, trzaskiem w emitowanym głosie,

a jeśli boli, to goi się ufność. właśnie wstają zza rolet: światła

przejezdnych, mijanie z każdym oświeceniem - dzień jest błystką

zza powiek. tylko pamięć bywa niemym trofeum, więc wypijmy winę

za arytmię wschodzącej przez język migowych treści - katatonię i śmierci.

 

 

 

od dziś tylko wieje i wyje, przemieszcza draperie, rzeki, obcy mniej

się kłaniają, i choruję na zniecierpliwienie wobec tonących: słońc

i bliskości. nie mówię już do nikogo, nikim się nie poświęcę,

wszyscy się na to składacie, czym nie jestem: gremium moich strat,

 

porażki chwiejnego kroku. takie natchnienia z fisis nie służą psyche

korzyścią zamkniętej kwestii. w tym samym miejscu i potrzebie

                       równie zagubieni nie zdarzają się często.

skroń zdała się już przetarta od nerwicy palców. takie sprawy,

jak piach i mierzeje, brudna woda w ustach, tonąca chłodnia przebytych

schorzeń zaufania i oddalane od siebie hausty. naucz mnie oddychać gdy

nikt już nie patrzy. bo niczego nie tracą ci, którym nie można nic odebrać:

instynktu, żałości nad sobą i zgody. wolny roztwór przypuszczeń: strach

i substancja rozdana. jakże mi do twarzy w stropieniu; w skłonie do dna.

 

 

 

 

w płynnym stanie pewności wyznanie brzmi: zanurzenie jest końcem

szybkich związków z ziemią. przejść w inny wymiar i żywioł wraz z ciałem

mlecznej drogi i drżeniem wody w ciele to znać jak wolny jest ruch w człowieku,

wolniejszy niż na powierzchni. a zatem: stygnę; blade, topielne słońce zachodzi;

na jedynym oddechu niosę ci song of the drowned. och, gdyby dewocje znały

boga na dnie, którego są bliżej, ale umieranie jest kręgiem; mową wyklętych;

lustrem, nad jakim pochylą się demony.

 




Krystyna Myszkiewicz ( ur. 1977) - poetka. Wydała Gniazdo na odludziu, Klaustropolis (płyta poetycko-jazzowa, marzec 2007, pismo literackie Portret), Na pstryk i zew (jako I Nagrodę w Konkursie im. Ratonia, Wyd. Galeria MBWA Olkusz 2008), która to książka była nominowana do Nagrody Cogito w roku 2009; w przygotowaniu do druku tom Głębiel, z którego pochodzą powyższe wiersze. Laureatka kilkudziesięciu konkursów poetyckich. Współautorka kilkunastu antologii. Publikowała m.in. w Cegle, Bregart, Akancie, Obrzeżach, Nowej Okolicy Poetów, Odrze, Arkadii, Portrecie, Opcjach, Zeszytach Poetyckich.