Dyskurs z apologetami socjalizmu (we wszelakich jego odmianach, a taką jest też faszyzm; jednak porównując listy ofiar tych systemów i ideologii skłonny jestem sądzić, że to raczej socjalizm jest odmianą faszyzmu) okazuje się coraz częściej i niestety niemożliwy.

Nie z powodu ułomności ich oponentów (choć i takowe się zdarzają), ale dlatego, że apologeci socjalizmu (będę ich nazywał „naszymi socjalistami”) z góry uznają głosy im przeciwne za politycznie niepoprawne, więc nieważne, lub po prostu zamykają swym oponentom usta. Kiedyś była to kula (lub inne tańsze narzędzie penetrujące ciało oponenta), niekiedy przed kulą również gips, którym Niemcy kneblowali usta ofiar. Dzisiaj jest to niedopuszczenie do najpopularniejszych mediów (które zawłaszczyli „nasi socjaliści”) – tak papierowych, jak i elektronicznych. A jeśli takiego oponenta nie dopuścić nie można, to się go wyśmiewa, opluwa, lub oskarża o rzeczy brzydkie.
Na przykład każdemu kto krytykuje Żydów i ich podopiecznych, od razu „nasi socjaliści” przypinają łatę antysemity. Skoro tak, to jestem antysemitą. Uważam bowiem za przestępstwo nieustanne próby przypisywania Polakom współodpowiedzialności za zbrodnie niemieckie na Żydach (a teraz także współuczestnictwa!). Te próby powinny być w majestacie prawa ścigane równie energicznie, jak tzw. kłamstwo oświęcimskie (polegające m.in. na negowaniu istnienia obozów zagłady).
Synchronizacja ostatnich antypolskich wystąpień żydowskich i niemieckich nie jest przypadkowa. Śmiertelne grzechy Żydów i Niemców wobec Polaków okazały się świetną płaszczyzną porozumienia niedawnych ofiar i katów. Nie dziwi brak jednoznacznej i wyrazistej reakcji większości naszych elit politycznych i intelektualnych, czyli „naszych socjalistów”, bo najprawdopodobniej po prostu siedzą u jednych i drugich w kieszeni.
Nie jestem historykiem i mam prawo w niektórych sprawach się mylić. Być może powstały opracowania historyczne, rzetelnie analizujące źródła polskiego antysemityzmu w 20-leciu międzywojennym. Tudzież jego przejawy i skalę. Według historii peerelowskiej II RP była m.in. odpowiedzialna za tzw. getta ławkowe i endeckie bojówki. Ja faktów, dotyczących tych paskudnych rzeczy nie neguję, ale pytam, na ile zostały one wyolbrzymione przez historyków pochodzenia żydowskiego, którzy pisali peerelowskie opracowania propagandowe i nazywali je historycznymi – w ramach socjalistycznego szkalowania Polski przedwojennej. Pytam też, na ile te getta i bojówki endeckie były reakcją na działalność antypolską – łącznie ze szpiegostwem i działaniami, mającymi na celu naruszenie integralności terytorium Polski – żydowskich członków partii komunistycznych, działających na ziemiach II RP. Na ile były reakcją na bojówki tychże partii komunistycznych, w których to bojówkach niemało było młodzieży żydowskiej.
Ilekroć więc usłyszę wrzask, że „Polacy współmordowali Żydów” będę krzyczał „Żydzi mordowali Polaków” (od 1945 do 1956 roku - niekiedy i wcześniej i później!), a szczególnie tych Polaków, którzy tych Żydów, mieszkających w Polsce, bronili przed Hitlerem w trakcie wojny niemiecko/sowiecko – polskiej w 1939 roku najpierw jako państwo polskie, a potem – po IV rozbiorze Polski dokonanym przez Hitlera i Stalina - jako pojedynczy Polacy – i to pomimo, że w Polsce (i tylko w Polsce, jeśli chodzi o kraje okupowane przez Niemców) za pomoc Żydom groziła kara śmierci.
Będę krzyczał „Żydzi mordowali Polaków”, bo czyż jest nieprawdą, że żydowscy sędziowie, prokuratorzy i ubecy z zimną krwią mordowali Polaków, szczególnie polskich oficerów, ale przecież nie tylko? Jeśli Żydzi i ich podopieczni będą obciążać mój naród za winy mętów i zwykłych bandytów, będę obciążać naród żydowski za zbrodnie żydowskich sługusów partii okupującej Polskę od 1945 roku. Do? Do dzisiaj – bo przecież wciąż się roi od „naszych socjalistów”!
 

Jerzy Suchanek (ur. 1953) - poeta, prozaik, krytyk, redaktor i wydawca. Autor 7 zbiorów wierszy i 2. książek prozatorskich. Laureat Nagrody Artystycznej Miasta Sosnowca za 2007 r.


Fot. autoportret