- Na twoim miejscu to bym się ogarnął – rzucił za nim już były szef, gdy wychodził z gabinetu.
Podszedł do biurka, sięgnął po zdjęcie Kamili i Marcinka w ramce i schował je do aktówki, w której znajdowały się gazeta i pistolet dla syna. Termiczny kubek do kawy wyrzucił do kosza. Potem rozejrzał się po ołpenspejsie, uśmiechnął do kilku osób taksujących go badawczo, i ruszył ku wyjściu.

Gdy znalazł się na zewnątrz, spojrzał ku słońcu, a potem na zegarek. Dochodziła trzecia i było gorąco. Przewiesił marynarkę przez ramię i przespacerował do najbliższego bankomatu. Wybrał dwieście złotych, a po namyśle jeszcze jedną stówę.

Następnie ruszył wolnym krokiem w stronę centrum. Próbował cieszyć się słońcem, ale nie bardzo mu to wychodziło; nie wiał nawet najlżejszy wiaterek, więc pot szybko zaczął spływać mu po plecach i czole.

Gdy znalazł się w centrum, wstąpił do pierwszego przyzwoicie wyglądającego klubu. Wspierający się leniwie o kontuar przystojny barman i pulchna kelnerka kiwnęli mu głowami. Romek rozejrzał się po sali – było pusto, bo wszyscy klienci (nie było ich wielu) siedzieli na zewnątrz pod parasolkami. Głośniki wyrzucały z siebie pojękiwania Micka Jaggera. Do środka weszła, niosąc na tacy puste szklanki, druga kelnerka, piękny rudzielec. Uśmiechnęła się do niego.

Ruszył w lewo i zajął miejsce pod oknem. Chwilę potem podeszła ta pulchniutka i przyjęła zamówienie – zamówił piwo. Nim wróciła, zdążył rozpakować i dokładnie obejrzeć pistolet. Naprawdę do złudzenia przypominał prawdziwy. Do tego dobrze leżał w ręku, za sprawą ciężaru – był na strzałki i w środku miał metalowy mechanizm spustowy. W sumie całkiem udany zakup. Romek czuł, że Marcinek będzie zadowolony.
 

Pił piwo, czytając gazetę i od czasu do czasu zerkając na krążącego między barem i parasolkami rudzielca. Miała niesamowity tyłek, świetne, duże cycki i niewinną, dziecięcą twarz, tak jakby jeszcze się nie zorientowała, że jest kobietą. Zastanowił się, jaka może być w łóżku, czy już wszystkiego spróbowała.
 

Koło szóstej, gdy rozpoczynał czwarte piwo, wszystkie miejsca pod parasolkami były już zajęte i kolejni klienci wchodzili do środka. Przy drzwiach usiedli wówczas dwaj ochroniarze. Po ósmej zaś, kiedy to do kelnerek dołączyła trzecia dziewczyna, wysoka blondynka o sennym spojrzeniu, a Romek kończył piąte piwo, w sali było już dość gwarno. Przy stoliku obok usiedli dwaj faceci w garniturach, na oko trzydziestoletni, obaj elegancko łysiejący i już lekko wstawieni. Blondynka widać przejęła od pulchniutkiej tę część sali, bo do nich podeszła. Długo składali zamówienie, próbując wciągnąć ją w rozmowę. Odpowiadała uśmiechem i uprzejmymi monosylabami. Gdy w końcu udało jej się od nich oderwać, przywołał ją Romek. Zamówił piwo i, gdy ruszała w stronę baru, zapytał:

- Jak ma pani na imię?

- Też bardzo ładnie.
Tuż po tym, gdy przyniosła mu piwo, zadzwoniła Kamila. Romek trzymał wibrującą komórkę w ręku, dopóki żona się nie rozłączyła. Wyłączył telefon i schował go do kieszeni marynarki. Potem wyciągnął zdjęcie z aktówki i oglądał je przez dłuższą chwilę. Zrobione trzy lata temu, gdy byli we Włoszech. Już wtedy pewnie się puszczała.

Nagle usłyszał:

Romek postanowił go zlekceważyć.
- Hej, słyszysz? My z Katowic, więc tutaj pierwszy raz! Bywają tu fajne dziewczyny?! – Gdy Romek i tym razem nie odpowiedział, tamten rzucił, już nieco ciszej, do swojego kumpla, który wystukiwał coś na blackberry. – Co za wredny chuj.
Miał ochotę spuścić mu za to wpierdol, ale powstrzymał się, chwycił aktówkę i ruszył w stronę kibla. Nad pisuarem wisiało lustro. Idiotyczny pomysł. Spojrzał w dół, by śledzić strugę moczu. Niezbyt prostą, bo kołowało mu się w głowie. Potem długo mył ręce. Gdy w końcu się uspokoił, wrócił na salę. Ważniacy z Katowic dosiedli się do jakichś dziewczyn parę stolików dalej.

Odpowiedziały tym samym i zaczęły między sobą rozmawiać. Mogły mieć najwyżej dwadzieścia cztery, dwadzieścia pięć lat. Pewnie jeszcze studentki, pomyślał. Przesunął nogą aktówkę, zgiął się, sięgnął do niej, by wyciągnąć gazetę, i prostując się, niby przez przypadek otarł się kolanem o udo sąsiadki.
- Przepraszam – powiedział.

Romek nie odpowiedział. Toż to jakiś, kurwa, pierdolony strażnik cnót niewieścich, pomyślał, odprowadzając tamtego nienawistnym wzrokiem.
Reakcja sąsiadki i uwaga barmana sprawiły, że wkrótce postanowił przenieść się do innego lokalu. Zapłacił, ale nim zdążył wypić piwo do końca, jedna klientka po lewej zaczęła namawiać barmana, żeby pokazał „swój numer”. Ten zbył prośbę machnięciem ręki, ale gdy pomysł podjęły brunetki, zaczął się krygować, aż w końcu zgodził z uśmiechem. Wziął dwie wódki i zaczął nimi żonglować. W tle leciała jakaś rockowa piosenka. Ludzie siedzący przy ladzie zaczęli klaskać do jej rytmu. Jak w tym pojebanym filmie z Tomem Cruisem, pomyślał Romek.

Barman dołożył trzecią butelkę, ktoś zagwizdał z uznaniem, brunetki śmiały się rozradowane.