Znam ludzi, którzy szukają miejsc nietkniętych przez innych ludzi.
Tam gdzie metropolia jest jedynie złudzeniem, iluzją wielkiego świata, który
dla tych ludzi jest ćwiartką tej Ziemi.
Chcą być pierwszymi, którzy dotkną
stopą tej cząstki.
Chcą być Pierwszymi Ludźmi.
Chociaż wiedzą, że raczej to niemożliwe
bo człowiek idzie tam gdzie go nie było-
nawet jeśli wiąże się to z ryzykiem.
Idzie, by być pierwszy!
Kroki ludzkie przemierzają przestrzenie,
wszelkie baśnie o rzeczywistości, studia uczą poznawania człowieka.
No kim jesteśmy aby decydować.
Znam ludzi, którzy szukają palcami po mapie miejsc,
gdzie chcieliby dotrzeć.
Wyobrażają sobie siebie i marzą o przygodzie, wolności i totalnej niezależności.
Wierzą, że wolność jakoś można osiągnąć. Wierzą, że uczucia ludzkie są tajemnicą. Tajemnicą
-nawet dla samego właściciela tych ludzi.
Znam ludzi, którzy patrzą w lustro,
ich twarz przypomina jakby wosk.
Z taką twarzą mogliby leżeć w trumnie ale oni kroczą
- transgresje! Znam ludzi, którzy to kochają- potrafią milczeć
mimo, że tylko mowa może doprowadzić nas do dalszych dróg, znam ludzi, którzy
nie zachwycają się gotowaniem, potrafią tylko pić wodę bo uwolnili swój organizm
od toksyn, tak, świat jest pełen toksyn! Człowiek jest największą z Nich.

* * *

To było lato, ciepło jak nigdy. Wtedy człowiek marzy o wodzie ale
wtedy woda nabiera konkretnego smaku, chociaż to "tylko" H2O i niby
"bez smaku"- Uwierzcie, że kiedy nabiera się wody w usta w takim upale,
woda ma smak cytryny i mięty. Wtedy wszystko wydaje się mieć smak mięty.
Znam ludzi, którzy czują tę równinę smaków. Znam ludzi, którzy wtedy czytają
wiersze i wierzą w miłość. Znam ludzi, którzy kopią groby innych w ten sposób
oczekują, że ich śmierć będzie cicha i łagodna.
Znam ludzi, którzy nie potrafią podzielić się ostatnim łykiem wody, kiedy
jest ciepło. Znam ludzi , którzy boją się bakterii. Wierzą w całkowitą
sterylizację świata. Znam ludzi, którzy wierzą, że tylko sztuka może nas wyzwolić.
Żyją sztuką. Jest ich oddechem i przyczyną nieszczęść.
Znam ludzi, którzy kochają moczyć stopy w rzece, mówią, że lubią ten chłód, który
dotyka ich stóp. Dotyk? Znam ludzi, którzy dotykają obrazów kątem oka, którzy
dotykają spojrzeniem bo wiedzą- mogą tylko popatrzeć.
Wiedzą, ze niczego więcej nie można się spodziewać. Znam ludzi, którzy wyskoczyli z okien i
szybowali potem tak, że mogłam ich dotknąć.
Znam wielu ludzi, którzy mijają mnie i oddają uśmiech,
znam ludzi i szukam siebie.
Znam ludzie, którzy wiedza więcej ode mnie, znam tych, którzy chcą się oderwać od tego
realnego świata. Znam ludzi, którzy nie palą papierosów ale wdychają dym. Dym wchodzi w
nich a oni wierzą, że nie wypalili się. Znam ludzi, którzy wierzą, że poznali siebie wystarczająco,
że poznali siebie
i cały świat. Wierzą, że znają Ziemię i jak działać w tym świecie.
A ja? Ja tylko rozsypuje plony w moim ogrodzie. Wierzę.


* * *

Znam ludzi- I co z tego? są moimi odbiciami, mijają mnie na ulicy
i wierzą, że tak trzeba żyć. Popijam mleczko z tubki i przez moment jest mi słodko.
Mdli mnie. Znam ludzi, którzy nie lubią tego mleczka.
Znam ludzi, którzy wiedzą więcej ode mnie, znam tych, którzy chcą się oderwać od tego
realnego świata. Znam ludzi, którzy nie palą papierosów ale wdychają dym. Dym wchodzi w
nich a oni wierzą, że nie wypalili się.
Znam ludzi, którzy wierzą, że poznali siebie wystarczająco-i cały świat.
Wierzą, że znają Ziemię i jak działać w tym świecie.
A ja? Ja tylko rozsypuje plony w moim ogrodzie. Wierzę.




Anna Czyrska (ur. 1985) - poetka, prozaiczka. Autorka tomiku ZERO, który ukazał się w 2009 r. nakładem wydawnictwa Jirafa Roja. Proza autorki pt.: W WANNIE BRAK ŚWIATAŁA była prezentowana w Teatrze Lalki i Aktora w ramach projektu studentów animacji UO. "ZNAM LUDZI" jest zwiastunem kolejnej powieści autorki, nad którą pracuje. Prowadzi swojego bloga: www.annaczyrska.blog.pl.