Ogólnopolski Konkurs Poezji Więziennej im. Jeana Genet’a, którego pierwszą edycję mamy już za sobą nie bez przyczyny przybrał sobie takiego, a nie innego patrona.

Kiedy w zeszłym roku postanowiłem zorganizować ten pierwszy w naszym regionie tego typu konkurs, pomyślałem, że nikt inny tak jak właśnie Genet nie uosabia jego idei -nie dość, że w latach trzydziestych ubiegłego wieku sam przebywał w katowickim areszcie, to jeszcze jego dziś już słynna i znana na całym świecie twórczość swoje korzenie miała właśnie w warunkach więziennej izolacji.

Właśnie-chciałoby się zapytać czy ten stan-odosobnienia, izolacji i pewnej jednak stygmatyzacji wpływać może twórczo na stan umysłów naszych osadzonych? Czy jednak twórca-poeta podczas aktu pisania, bez względu na to, gdzie przebywa, nie jest właśnie-odcięty od świata, wyłączony z jego chwilowych zmian, szmerów i zakłóceń? Czy ów stan skupienia nie jest stanem IZOLACJI, WYALIENOWANIA?

Konkretną odpowiedź na stawiane sobie te i inne pytania otrzymywałem praktycznie codziennie w okresie od początku lutego do końca kwietnia tego roku.. Nie było bowiem dnia, żebym jako aresztowy „kaowiec” nie znajdował na swojej półce przynajmniej jednego zestawu poezji nadesłanej na konkurs… Na początku maja okazało się, że ilość uczestników zaskoczyła wszystkich-blisko 150 osadzonych z około 80 aresztów i zakładów karnych z całej Polski wzięło udział w konkursie.

Jako jurorów zaprosiłem znanych poetów ze Śląska i Zagłębia-kolegów po tzw. piórze, jednak reprezentujących na tyle różne poetyki, że nie było obaw o tzw. sprawiedliwy werdykt. Maciej Melecki, Paweł Lekszycki, Paweł Sarna oraz niżej podpisany, na posiedzeniu jury w dniu 12 marca postanowili przyznać 3 nagrody główne oraz 14 wyróżnień.
Nagrodzeni osadzeni przebywają m.in. w jednostkach penitencjarnych w Rzeszowie, Sieradzu, Stargardzie Szczecińskim, Ustce, Bytomiu, Poznaniu, Dębicy czy Strzelcach Opolskich…

Jeden z jurorów, Paweł Sarna, w tekście podsumowującym pierwszą edycję konkursu uznał, iż zarówno bohaterowie książek Jeana Genet’a jak i konkursowych wierszy są ludźmi, którzy się zgubili i którzy zadają sobie podstawowe pytania- kim jestem, gdzie jestem i dokąd zmierzam. Jurorzy zaś próbowali odpowiedzieć na pytanie kto zadawał te pytania w najbardziej lapidarny i oryginalny jednocześnie sposób…

Co ciekawe-jedną z nagród w konkursie jest pięknie wydana przez Ars Cameralis antologia poezji Na Dziko „Martwe punkty”, w której znajdują się między innymi wiersze czwórki jurorów.. Tak więc- wiersz za wiersz…