Zajęci podziwianiem żegnającej się z dniem puszczy nie zauważyli, że z tyłu, korzystając z osłony wysokich traw, zbliża się do nich dzikie zwierze o czarno-brązowym futrze i bujnej grzywie. Gdy dostrzegli jego obecność, było już za późno, by brać nogi za pas, za późno nawet, żeby rozmyślać o owocnych pertraktacjach pokojowych. Zdążyli tylko wymienić przestraszone spojrzenia i najeżyć sierść.